16 Temmuz 2012 Pazartesi

Kaynaklara devam

• Bloch, Ernst, Georg Lukacs v.d., çev. ed. Ronald Taylor, 1977. Aesthetics and Politics. London: Verso. 1980.

• Brecht, Bertolt, 1954. Tiyatro İçin Küçük Organon. Çev. Ahmet Cemal. İstanbul: Mitos Boyut Yayınları, 2005.

• Goorney, Howard, 1981. The Theatre Workshop Story. London: Eyre Methuen Ltd. 1981.

• Goorney, Howard, Ewan MacColl, 1986. Agit-prop to Theatre Workshop Political Playscripts 1930-50. Manchester: Manchester Univeristy Press. 1986.

• Harker, Ben, (tarih). “Missing Dates: Theatre Workshop in History”. History Workshop Journal. www.hwj.oxfordjournals.org (Giriş tarihi: 13 Aralık 2011)

• Harker, Ben,2005. “’The Manchester Rambler’: Ewan MacColl and the 1932 Mass Trespass” History Workshop Journal, issue 59. www.hwj.oxfordjournals.org (Giriş tarihi: 13 Aralık 2011)

• Hawkins, Alun (tarih) “The Left and Folk Song” History Workshop Journal. www.hwj.oxfordjournals.org (Giriş tarihi: 13 Aralık 2011)

• Littlewood, Joan, 2003. Joan’s Book The Autobiography of Joan Littlewood. London: Methuen Publishing, 2003.

• McConachie, Bruce, 2006. “Historicizing the Relations of Theatrical Production” Critical Theory and Performance. Ed. Janelle G. Reinelt & Joseph R. Roach. Ann Arbor: The University of Michigan Press, 2006.

• Warden, Claire Altree, 2007. “The Shadows and the Rush of Light: Ewan MacColl and Expressionist Drama”. New Theatre Quarterly. Cambridge: Cambridge University Press. 2007 (Giriş tarihi 13 Aralık 2011)

15 Temmuz 2012 Pazar

çare bulundu:

Buldum:
Buraya yazacağım, etiketleyeceğim... daha ne olsun! şam'da kayısı!? efenim bu gayrıciddiyetsizlik bu makalelerin ağırlığına yaraşmıyor! olmuyor!

Pek kıymetli kaynaklarımızı yazmaya başlıyoruz, gelişigüzel:

* Marxism and Modernism: An Historical Study of Lukacs, Brecht, Benjamin, and Adorno
by Eugene Lunn, Source: The Journal of Modern History, Vol. 56, No. 1 (Mar., 1984), pp. 124-125,
Published by: The University of Chicago Press, Stable URL: http://www.jstor.org/stable/1878188
(Terry Eagleton tanıtımını yapmış, muhakkak okumalı)

* Marxism and Art in the Era of Stalin and Hitler: A Comparison of Brecht and Lukács, Author(s): Eugene Lunn, Source: New German Critique, No. 3 (Autumn, 1974), pp. 12-44. Published by: New German Critique, Stable URL: http://www.jstor.org/stable/487735, Accessed: 16/02/2010 13:02

*Toward a Historical Definition of Modernism: Georg Lukacs and the Avant-Garde

, Author(s): Mary Gluck, Source: The Journal of Modern History, Vol. 58, No. 4 (Dec., 1986), pp. 845-882, Published by: The University of Chicago Press, Stable URL: http://www.jstor.org/stable/1880111
Accessed: 16/02/2010 13:29
 
* Baer, Nancy Van Norman, 1991. Theatre in Revolution Russian Avant-Garde Stage Design 1913-1935. London: Thames and Hudson Ltd, 1991.


bibliyografffya

kaynaklarımı bir yere yazmam lazım..
bir şeyler okuyup, özünü benimseyip sonra nereden edindiğimi hatırlayamıyorum. kendi görüşüm gibi de yazamam, mazallah!
buralara bir yere bir bağlantı vermeli, hem okuduğum, hem okunacaklar diye...
offff, öyle çok ki, gel de yaz!
neyse hadi ağlama, erken kalkan yol alır, ha geyret şekerim:)

30 Mart 2012 Cuma

gayet iyi

daha ne olsun..
2. tez izlemem 19 nisan perşembe günü. oh! daha 20 gün var:)))
ve benim ilk draft raporum hazır! bir performans ki dilimi ısırayım, maşallah!

efendim, yazarken fark ediliyor; konuşurken fark ediliyor, ama okurken ya da düşünürken fark edilmiyor! bu yazma işinin ve konuşma işinin çok kendilerine has hikmeti var! şimdi bu da nereden çıktı demeyin, yazmaya başladığımda asıl argümanlar dökülüyor!
şöyle ki, 2. dünya savaşından sonra theatre workshop olduklarında 5 yıl kadar komün modunda bir tiyatro topluluğu iken; seyircilerinin ayağına giden, her şehirde bir gece kalıp yollarda harap olmak pahasına madenci şehirlerini gezen, hiç bir maliyetlerini doğru dürüst karşılayamayan bir topluluktan, 1952 kasımnda Londra'nın doğu yakasında- east end- bir tiyatronun lease kontratını devralarak sedenter moda geçerler ve oyun yazarları olan EMC buna bozulur. bu nokta TW'un değişim noktasıdır, ayrıca tabi ki EMC ile GR arasınadki mücadelenin de dönüm noktasıdır. e biri JL'un eski kocası, biri sevgilisi. haliyle çekişme olacak. ama GR orta sınıftan bir sınıf savaşı sempatizanı. gruba üniveristeyi bırakıp katılıyor Manchester'da. yönetimde büyük ağırlığı ve grubun hayatta kalmasında büyük emeği var.. idari açıdan. ayrıca en meşhur denebilecek oyunları O What a Lovely W... un da yazarı/fikir babası. neyse, kapılmayalım magazinsel taraflara.
Londra'da yerleşik hayata geçtiklerinde EMC'un tepkisi oluyor. seyircimiz bizi neden anlamıyor, neden oyularımıza gelmiyor diye kafa yoracağımıza Rob Hobson neden oyunlarımıza gelip güzel şeyler yazmıyor diye kafa yoracağız diye bir çekincesi var. bu bir önyargı mı bilmiyorum. Lukacs ile aynı kapıya bile çıkabilir bu ifadenin devamı. popülerlik tartışmasına taşırsak karşı görüşü oluşturabiliriz. West End'de popüler olmak ayıp bir şey mi bir devrim tiyatrosu yazarı için? bu işte önemli bir nokta. acaba EMC ve Lukacs aynı kafada mı?

işte galiba bir iğne deliği bulduk!

31 Ocak 2012 Salı

neredeyiz..

Bugün danışmanıma ben size önümüzdeki ay working biliography ve bir outline yollayacağım diye bir mail atıyordum ki dur dedim kendime.. ne yapıyorsun?? ne yapıyorsun sen?

işte böyle gözümde büyür gider benim işler. bir ara efeleşirim yav yaparım, yazarım ne ki derim, sonra da bir cendere ki sormayın.. ama en azından buraya ne durumda olduğumu bir yazayım:

efendim, evvelki notumda paylaştığım üzere bir makalede ortaya çıktı ki beni yakalayan noktayı bir başkası tutmuş 4 yıl önce yakalamış. şimdi iş bu noktadan kılçıktan eti sıyırır gibi sıyrılıp başkalaşmak. ha evet o bunu demiş ama ben zaten bunun peşinde değildim ki, benimki daha akıllıca, daha bilge, daha ön ve iç görülü (360*) daha havalı. vs vs vs... diye topu yine taça attık.

yani şöyle ki, theatre workshop çok stilize sahnelemeler yapıyor. brecht'in marksist estetiğinden farklı bir sol sahne diye yola çıktık. epik tiyatro diye yaftalanmış zamanları, gösterimleri olmuş.. eh biz de en politik dönemlerini incelemek istiyoruz zaten, joan l. ile ewan m.c. tiyatral yollarını ayırmadan evvelki hallerini. ewan'ın oyunlarını oynadıkları dönemleri yani. bu dönemin estetiğii incelemek istiyoruz. estetik neden bu kadar önemli? kendilerini komunist partinin ezber estetiğinden özgürleştirip deneyler yapıyorlar ve vardıkları nokta komunist estetiğin tamamen dışladığı dışa vurumculuk-ekspresyonizm! bu bulduğum makale de bunu işliyor. diyor ki e.m.c. oyunlarından the other animals expresyonist ve bu kendi içinde kabul edilir değerler barındırıyor! makale ile kalmamış yazar bir de kitabını yazmış. bu kitabı bulacağız, alıp okuyacağız tabi ki.

bütün bu etkinliği ABD'ye gitmeden evvel bitirmem gerek ki oraya gittiğimde boş hissetmeyeyim..

demek ki bu yazarın kitabı alınacak okunacak.
şu an Brecht'in Küçük Organon'unu okuyorum,
sırada Howard Goorney'in kitabı var.
bir de theorizing the avant-garde kitabı okunmalı.
tabi bir de bürger'in menşur avant-garde kitabı okunacak. eh, fena değil. nisanda 2. jüri var.. ama bu okumalar ağustosa kadar, biter, sorun değil!

ben en iyisi hocaya göndereyim bir mail!

21 Aralık 2011 Çarşamba

Biliyordum!!

Evet, bir makale buldum ki benim tezimin kalbini çıkarmış, ellerine almış, evirmiş çevirmiş.. Hem de bunları ben tezimi yazmadan evvel yapmış! Olsun, eminim benim sorunsalımdan farklı bir noktadır; o benim olacak! Şöyle ki, Theatre Workshop grubunun son politik dönem oyunlarından The Other Animals oyununu expresyonist tiyatronun politik söylemi çerçevesinde ele alan bir makale bu. Bunu bir an evvel bir yerlerden indirip okumam gerekli. Neden ekspresyonist tarafa yakın olduklarını gayet iyi kurgulayabiliyorum kafamda. Kom. partinin analizlerinden kaçınmaya çalıştıkları için. gerek politik, gerekse estetik söylemlerinin o partininki ile sınırlanmasını istemediklerinden..  ee şimdi Brit. Com. partisinin toplumsal/sanatsal/edebi analizlerini araştırmak nasıl bir fikir? en azından ekspresyonist dramaya yaklaşımlarını. hmm. bu not edile..

13 Kasım 2011 Pazar

Our emphasis on a working-class audience

'A far as we were concerned, experiment was merely a part of our social and political commitment; it was a tool which would make the theatre more capable of dealing with the reality of the world we were living in. Our emphasis on a working-class audience was part of that reality. We were not concerned with philanthrophic gestures or with demonstrating that our hearts were in the right place. We needed a working class audience to survive; without it there could be no real development, the theatre coud never be anything more than a charming toy. How in the world could anyone possibly build a great theatre unless one identified with and drew sustenance from the people, who, in our society, produce wealth - the working class?'

s.48.